Een werk gemaakt in samenwerking met het Nederlandse Quiltersgilde in opdracht van Stidoc voor het Nederlands Textielfestival. Leden van het Gilde quiltten de vleugels. Het festival werd geannuleerd wegens de pandemie.

De onzekere tijden, waarin mensen geïsoleerd stierven, raakten me enorm. Het inspireerde me om deze persoon te maken die in eenzaamheid tussen leven en dood zweeft. De vleugels symboliseren de overgang naar een andere dimensie, het spirituele, de tussenwereld. De witte handen tussen de vleugels zijn de handen van geliefden die meevoelen met de stervende, die deze als het ware omarmen.

Het zwart gebrande hout, waar de persoon op ligt, is symbool voor het tijdsgewricht, het staat voor bescherming, veerkracht, weerstand en overleving. Het betreft een verandering en tijd, een transformatie.