Op de ramen van een flatgebouw in de Salviastraat in Vlaardingen maakte ik Hartboom, op een moment dat de wijk op het punt stond gesloopt te worden. Langdurige bewoners vertrokken, tijdelijke huurders namen hun intrek en het ooit sterke gemeenschapsgevoel brokkelde af. Door met bewoners in gesprek te gaan, verzamelde ik indrukken die de basis vormden voor dit werk.

Hartboom toont een hoge boom, opgebouwd uit bloedvaten, met in het midden een hart. Het gebouw wordt zo een een levend lichaam, waarvan de verborgen levensaders zichtbaar worden — rauw en kwetsbaar. Een symbool voor het sociale weefsel van de wijk: ooit sterk, nu in verval, maar nog altijd drager van herinneringen en verbondenheid. Wanneer bewoners vertrekken, worden zij zaden van de boom. Zij nemen een deel van dit leven met zich mee, terwijl wat achterblijft verandert in humus voor de toekomst.

Gedicht – Hartboom
Ik klop, ik klop…
binnenkort is het met mij gedaan.
Ik ben niet meer wie ik was,
ik weet niet wat ik zal worden.