In de binnentuin groeien De Wortelaars. De figuren verbeelden het zoeken naar een nieuw evenwicht en het wortel schieten op een nieuwe, vaak laatste plek. De een vliegt door het leven, een ander worstelt, terwijl een derde de weg is kwijtgeraakt, bij de voeten afgesneden en ondersteboven herplant, een metafoor voor dementie. Toch verschijnt ook hier nieuw leven: een kleine scheut is begonnen te groeien.

De figuren zijn verankerd in de levenscyclus, waarin groei en verval onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en elk einde de kiem van vernieuwing in zich draagt. Gevormd door de vier elementen verschijnen zij als archetypen: één rijst licht op met een lichaam van wolken en een stralende zon als hoofd; een ander worstelt met het gewicht van de wereld, zijn vorm verdeeld tussen land, water en ijs; terwijl een derde omgekeerd staat, met vurige benen die eindigen in voetzolen met jaarringen, als de herinnering aan een gevelde boom. De figuur die zich half in de grond bevindt is verwijst naar de kleinschalige dementen opvang bij de Toonladder.